این متن شعری است که به موضوعاتی مانند شرافت، انسانیت، ریا و تظاهر در دین، و ارزشهای اخلاقی میپردازد. شاعر با استفاده از مثالهای مختلف مانند قارون، واعظ ریاکار، و حاجی خدا نشناس، به نقد رفتارهای ناپسند و تأکید بر معنویت واقعی میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و اجتماعی است که درک آن نیاز به تجربه و شناخت کافی از زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و دینی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۱۷۸ - قلم شرافت اگر دارد از رقم دارد
که دست هر حیوان بنگری قلم دارد ۱
گر آدمی نه به معنی بود شرافتمند
بگو که صورت دیوار از آن چه کم دارد ۲
درم نکوست ولی بهر صاحبان کرم
وگرنه ماهی سرگشته هم درم دارد ۳
زمانه ریخت از آن خاک بر سر قارون
که دید طبع بخیلش رم از کرم دارد ۴
عجب که واعظ ما خلق را بسوی صمد
کند دلالت و خود رو سوی صنم دارد ۵
کسیکه خون خلایق خورد رود بحجاز
که تا زطوف حرم خویش محترم دارد ۶
رود به مکه بسی حاجی خدا نشناس
که نه به دیر توجه نه بر حرم دارد ۷
طواف کعبه پذیرند از آنکه سعی و عمل
به جمله سنن سید امم دارد ۸
هر آنچه گفته و گوید صغیر بی غرض است
اگر برنجد از او ابلهی چه غم دارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.