شماره ۱۵۹ - اگر که خانه خمار دایمم وطن است

اگر که خانه خمار دایمم وطن است
عجب مدار که این خانهٔ‌امید منست ۱

گذاری از چه که پشتت ز بار غم شکند
بنوش باده دمادم که باده غم شکنست ۲

بکوی میکده صحبت ز سیم و زر مکنید
که رفته‌ام من و سودا به نقد جان و تنست ۳

مرا نصیحت واعظ چگونه درگیرد
که وعظ او همه اظهار فضل خویشتنست ۴

نه من بخویش کنم عشقبازی ای یاران
بگردن دلم از زلف دلبری رسن است ۵

دلا دگر ز غم خود من سخن مگو با یار
که در میان تو ویار حایل آنسخن است ۶

دو یار چون که هم آغوش می‌شوند آن به
کنند رفع موانع اگر چه پیرهن است ۷

صغیر داشت بدل مطلبی و یارش گفت
چه مطلبست ترا کان به از رضای منست ۸