شماره ۱۲۸ - خدای آنچه بزلف نگار چین انداخت

خدای آنچه بزلف نگار چین انداخت
نگار بهر من خسته بر جبین انداخت ۱

برفت و برد مرا همچو سایه در پی خویش
قدی که سایه نه از ناز بر زمین انداخت ۲

بزلف کرده صبا را بجرم آن زنجیر
که دوش زلزله اندر سواد چین انداخت ۳

سیاه روز جهان را چو شب نمود آن مه
ز زلف پرده چو بر روی نازنین انداخت ۴

غلام مردم چشم که در رخ خوبان
نظر همیشه ز چشم خدای بین انداخت ۵

من از جمال تو حیرانم و از آن نقاش
که نقش صورتی این سان ز ماء و طین انداخت ۶

یقین ز زلف تو غافل بود دل آنکس
که چنک عشق بگیسوی حور عین انداخت ۷

کسی بکام دل خود رسد که همچو صغیر
بپای دوست سر و جان و عقل و دین انداخت ۸