این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر درد فراق و عشق به معشوق است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، احساسات خود را نسبت به معشوق بیان میکند و از رنج فراق و دوری مینالد. در عین حال، به ستایش معشوق و جمال او میپردازد و از عشق به عنوان راهی فراتر از محدودیتهای مادی یاد میکند.
متن شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات عرفانی نیاز به درک عمیقتری از ادبیات فارسی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
شماره ۱۰۷ - نه خط بروی تو کمین میر کشور زنگ است
کشیده لشگر و با شاه روم در جنگ است ۱
سیاه شد ز غ مت روز ما چو شام ولی
از آن خوشیم که با طرهٔ تو همرنگ است ۲
برآر کام من ای قبله من ابرویت
که کام خلق دهد کعبه گرچه دل سنگ است ۳
ز بند بند من آید نوای ناله چو نی
ولی بگوش تو خوشتر ز نغمهٔ چنگ است ۴
تو را ز محنت من هیچ غم نباشد لیک
ز فرقت دهنت بهر من جهان تنگ است ۵
ز پا فتادم و منزل نشد پدید آری
رهیست عشق که بیرون ز میل و فرسنگ است ۶
فریب نام صغیر از تو کی خورد زاهد
بکیش باده کشان نام مایهٔ ننگ است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.