این شعر عاشقانه به توصیف زیبایی معشوق و احساسات شاعر نسبت به او میپردازد. شاعر از بوسیدن اعضای معشوق، حلاوت لبهایش، و جذابیتهای ظاهری او سخن میگوید و عشق خود را با تصاویر شاعرانه مانند مگسان دور حلوای معشوق بیان میکند. همچنین، شاعر از نازهای معشوق و تأثیر عمیق او بر دل عاشق سخن میگوید.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 16 سال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است نیاز به درک ادبی بالاتری داشته باشند.
شماره ۱۰۵ - خواهم ای شوخ ببوسم همهٔ اعضایت
گه ز پا تا به سر و گاه ز سر تا پایت ۱
حیلت انگیخته ام بلکه دو نوبت افتد
نوبت بوسه به لعل لب شکر خایت ۲
رونق قند برد قیمت شکر شکند
این حلاوت که بود در لب جان افزایت ۳
عاشقان گر بتو آرند هجوم این نه عجب
مگسانند که آیند پی حلوایت ۴
از که آموختی این شیوه که از غایت ناز
نیست جز درد دل و در دیدهٔ عاشق جایت ۵
کج نهادن کله و زلف بپا افکندن
راستی طرفه قبائی شده بر بالایت ۶
جویها هر طرف از دیده نمایم جاری
آیدم چون بنظر سرو قد رعنایت ۷
سر سیر چمنم نیست بدور رخ تو
چیست گل پیش گل روی چمن آرایت ۸
بیکی بوسهٔ جانان سر و جان ده چو صغیر
خواهی ار سود دو عالم بری از سودایت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.