خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، غم و اندوه شاعر را بیان می‌کند و از ساقی می‌خواهد با آوردن باده، درمانی برای غم او باشد. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و از دل‌سختی‌اش می‌نالد. همچنین، از تأثیرات عشق و جنبش‌های طبیعت بر زندگی خود سخن می‌گوید.
محتوا شامل مضامین عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مصرف باده (هرچند در قالب ادبی) ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۶۷ - غم چندی بدل زار بغم مدغم ماست
غم چندی بدل زار بغم مدغم ماست
ساقیا باده بیاور که دوای غم ماست ۱
خم زلف تو مگر جای غریبان باشد
که در آن حلقه قرار دل بی همدم ماست ۲
گر نیی کعبه چرا دل چو حجر داری سخت
ای که کوی تو منی و دهنت زمزم ماست ۳
گفتمش زلزله شهر خطا بهر چه بود
گفت از جنبش گیسوی خم اندر خم ماست ۴
راز ما باد صبا برد بهر شهر و دیار
ما در این فکر که این بی سر و پا محرم ماست ۵
با نسیم سحری قصه کن آغاز صغیر
قاصد خوشخبر و پیک نکومقدم ماست ۶
ساقیا باده بیاور که دوای غم ماست ۱
خم زلف تو مگر جای غریبان باشد
که در آن حلقه قرار دل بی همدم ماست ۲
گر نیی کعبه چرا دل چو حجر داری سخت
ای که کوی تو منی و دهنت زمزم ماست ۳
گفتمش زلزله شهر خطا بهر چه بود
گفت از جنبش گیسوی خم اندر خم ماست ۴
راز ما باد صبا برد بهر شهر و دیار
ما در این فکر که این بی سر و پا محرم ماست ۵
با نسیم سحری قصه کن آغاز صغیر
قاصد خوشخبر و پیک نکومقدم ماست ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۶ - نه خط بروی تو کین میر کشور زنگ است
گوهر بعدی:شماره ۶۸ - خوش میگذرد آنکه مرا روح و روانست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
