این شعر از حافظ، به بیان مفاهیم اخلاقی و عرفانی میپردازد. شاعر از قدرت و توانایی خود سخن میگوید و از خداوند میخواهد که به ضعفا کمک کند. همچنین، بر اهمیت بخشش، تواضع، و دوری از احمقها تأکید دارد. در پایان، شاعر به وحدت وجود و لزوم مدارا با دیگران اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۸ - ای قوی پنجه که بازوی تواناست ترا
دست گیر از ضعفا پای چو برجاست ترا ۱
کن مهیا ز وفا خواستهٔ محرومان
ای که ناخواسته هرچیز مهیاست ترا ۲
جرعهٔی هم بحریفان تهی کاسه ببخش
ای که پر می قدح و ساغر و میناست ترا ۳
ای به هر دایره پرگارصفت سرگردان
بشنو این نکته که آن حل معماست ترا ۴
حاجت خویش بمحتاج دگر عرضه مکن
از خداوند طلب هر چه تقاضاست ترا ۵
دوش پیر خردم گفت ز احمق بگریز
گرچه در موعظه انفاس مسیحاست ترا ۶
بی دلیلت نشود ره سر موئی نزدیک
گرچه هر مو قدم بادیه پیماست ترا ۷
سوی معراج وصالت نبود بال عروج
تا ز قید من و ما سلسله برپاست ترا ۸
چون طبایع بتفاوت شده ایجاد صغیر
مصلحت با همه کس رفق و مداراست ترا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.