خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن شعری است که در آن شاعر از لحظه‌ای زودگذر و ناپایدار سخن می‌گوید. آب دادن تاب توسط شوخ، نان فراموش شده در تنور و بخشیدن آن به عاشقان سوخته، همه نمادهایی از گذرا بودن و بخشش هستند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'عاشقان سوخته' نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک عمیق‌تر دارند.
شمارهٔ ۲۱۵ - زواله تاب
شوخ زواله تاب مرا آب داد و رفت
بر دامنش چو دست زدم تاب داد و رفت ۱
نانی که در تنور فراموش مانده بود
بر عاشقان سوخته در خواب داد و رفت ۲
بر دامنش چو دست زدم تاب داد و رفت ۱
نانی که در تنور فراموش مانده بود
بر عاشقان سوخته در خواب داد و رفت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۱۴ - نان پز
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۱۶ - ایلک باف
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
