خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت از فردی به نام "بهله دوز" سخن می‌گوید که کیسه‌اش پر از مشک است. اگر دست شاعر به میان او برسد، بهله خشک می‌شود. این بیت می‌تواند اشاره‌ای طنزآمیز یا کنایه‌ای به وضعیت فرد داشته باشد.
ممکن است برای درک کنایه و طنز موجود در متن، مخاطب نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی داشته باشد.
شمارهٔ ۱۱۱ - بهله دوز
بهله دوز امرد که باشد کیسه او پر ز مشک
بر میانش گر رسد دستم شود چون بهله خشک ۱
بر میانش گر رسد دستم شود چون بهله خشک ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۱۰ - صابون فروش
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۱۲ - اسپند سوز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
