شماره ۵۳۴ - مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی

مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی
مبادا هیچ کس را در جهان فرزند بدخویی ۱

کمند آرزو در دست می گردم در این صحرا
تسلی می دهم خود را به نقش پای آهویی ۲

ز دیوار بدن از ضعف پیری متکا دارم
نمی گردم چو طفل صورت از پهلو به پهلویی ۳

تهیدست آمدم امروز در بازار خودبینان
خریداری نکرد آئینه ام را آدمی رویی ۴

تمنای ز پاافتادگان خم کرد پشتم را
خورم چون غنچه خون بینم سری را گر به زانویی ۵

ز چشم قبله همچون طاق کسری دور افتاده
نگه را کرده ام تا مارپیچ طاق ابرویی ۶

مسخر کرده بودم در جوانی نفس سرکش را
کمان کهنه ام را در برابر نیست بازویی ۷

دماغم خشک شد چون شانه از بوی پریشانی
کجا دست نسیم صبحدم واکرده گیسویی ۸

گدا از خوان ارباب کردم لب خشک می آید
بشوی ای آرزو دست از طمع نم نیست در جویی ۹

به پای لاله و گل روزگاری غنچه گردیدم
بزدم از گلستان جهان ای سیدا بویی ۱۰