شماره ۴۶۹ - از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من

از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من
متکا تاری بود چسبیده بر پهلوی من ۱

می کند فرزند ناقابل پدر را منفعل
گریه از بی حاصلی پا می نهد بر روی من ۲

غنچه خسپی فارغم کرد از در ارباب جود
صندل دردسرم شد کنده زانوی من ۳

از دل خود روزگاری شد نمی یابم خبر
شد بیابان مرگ همچون گردباد آهوی من ۴

هر که یک ره سوی من بیند فراموشم کند
طاق نسیانست گویا گوشه ابروی من ۵

صد گره در کار من افتاد چون بند قبا
زینهار ای همنشین بگریز از پهلوی من ۶

بهر روزی از رفیق خویش دور افتاده ام
آسیا عمریست می گردد به جستجوی من ۷

سیدا شبها ندارم خواب راحت همچو شمع
بالش آسایشم باشد سر زانوی من ۸