شماره ۴۱۳ - گوشه چشم تو تا افتاد بر کاشانه ام

گوشه چشم تو تا افتاد بر کاشانه ام
سرمه می خیزد به جای گرد از ویرانه ام ۱

عاشق دلسوز سرگردان کند معشوق را
شمع بی تابانه گردد از سر پروانه ام ۲

خرمن من پیش پیش برق دارد جست و خیز
می گریزد در ته آتش سپند از دانه ام ۳

می کند نیش شکایت بر رگ خارا اثر
زلف او باشد پریشان از زبان شانه ام ۴

از در و دیوار هر سنگی که آید بر سرم
سرمه آسا می کشد در چشم خود دیوانه ام ۵

شیشه از خم گر چه حرف سربسر آورده است
می توان خواند از خط پشت لب پیمانه ام ۶

شعله در هر جا برافروزد پر و بال من است
چون سمندر باشد از طفلی در آتشخانه ام ۷

می کنم در موسم پیری تلاش عاشقی
سیل را معمار می داند به خود ویرانه ام ۸

حامی پیمانه می سیدا چشم من است
برده از جا محتسب را گریه مستانه ام ۹