شماره ۴۱۰ - بس که چون شبنم سری دارد به عریانی تنم

بس که چون شبنم سری دارد به عریانی تنم
همچو گل پیچیده بر گرد کمر پیراهنم ۱

رحم می آید بر احوال سپندم شعله را
برق را دست تعدی کوته است از خرمنم ۲

دستم از بی اعتباری پای خواب آلوده است
پایم از بی قوتی سیلی خورد از دامنم ۳

سرو گلشن آستین افشانده آه من است
طوق قمری فوطه زاری بود در گردنم ۴

تیره بختم با من افتاده کس را کار نیست
نردبان دود آه پشت بام گلخنم ۵

گر چه چون سروم درین گلشن لباسی داده اند
تا به زانو آمده از نارسایی دامنم ۶

در کمند وحدتم از کثرت ایمن گشته ام
نقطه پرگار و همم در حصار آهنم ۷

از لباس عاریت یارب خلاصی ده مرا
بند در چاک گریبان است دست و گردنم ۸

کلبه من سیدا رنجیده است از ماهتاب
بگذرد پوشیده چشم خود چراغ از مسکنم ۹