شماره ۳۵۹ - افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام

افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام
می گیرد انتقام خود از سنگ شیشه ام ۱

از مرگ همدمان دل سنگ آب می شود
خون می خورد به ماتم فرهاد تیشه ام ۲

بر خاکسار محنت دنیا چه می کند
ایمن بود ز آفت ایام ریشه ام ۳

عمریست سیدا ز هنر دست شسته ام
شد مدتی که گوشه نشینی است پیشه ام ۴