شماره ۳۴۷ - گر کشم از سینه خود آه گردون سای خویش

گر کشم از سینه خود آه گردون سای خویش
بیستون را بر کنم چون گردباد از جای خویش ۱

سینه را از داغهای دل چراغان کرده ام
دسته گل بسته ام از لاله صحرای خویش ۲

اضطرابم در بیابان ها بود موج سراب
می روم بهر تماشا بر لب دریای خویش ۳

تا نسازد آرزو تکلیف بر هر در مرا
بندها از کنده زانو نهم بر پای خویش ۴

شمع بزم آرامی و پروانه در جان باختن
مردم از اندیشه معشوق بی پروای خویش ۵

در قبای کهنه همچون سرو عمر من گذشت
روزگاری شد خجالت دارم از اعضای خویش ۶

تیشه بر کف سیدا گر رو نهم بر بیستون
بهر استقبال خیزد بیستون از جای خویش ۷