شماره ۳۴۰ - تو و بدمستی و عاشق کشی و خنجر خویش

تو و بدمستی و عاشق کشی و خنجر خویش
من و بیچارگی و عجز و نیاز و سر خویش ۱

بهر تکلیف تو ای خانه برانداز چو شمع
بارها ریخته ام رنگ ز خاکستر خویش ۲

غنچه صورتم اوراق چو اسم صبح است
روزگاریست که آسوده ام از دفتر خویش ۳

از رخش بوسه طلب می کنم و می گوید
کی دهد آئینه ام مزد به روشنگر خویش ۴

دست رد بر سخنم خصم گذارد چه عجب
نیست اقرار ابوجهل به پیغمبر خویش ۵

تاز انعام مکرر نشوم خام طمع
می نهم حلقه صفت پنبه به گوش کر خویش ۶

هر که را گنج دهد روی گلو تنگ شود
می کشد تشنه لبی ها صدف از گوهر خویش ۷

سیدا خامه من غنچه صفت خاموش است
تا جدا گشته ام از میر سخن پرور خویش ۸