شماره ۲۴۲ - رخت هستی دل سوی آن جامه گلگون می کشد

رخت هستی دل سوی آن جامه گلگون می کشد
بخت یاری می نماید یا مرا خون می کشد ۱

بنگر از خورشید عالمتاب عاشق پروری
چشم واناکرده شبنم را به گردون می کشد ۲

حسن را گر سد ره نبود نگهبان حیا
ناقه هر شب محمل لیلی به مجنون می کشد ۳

از خیال باده فارغ نیست یکدم می پرست
فکر ما را سوی آن لبهای میگون می کشد ۴

هر پریشانی که با کس رو نماید از خود است
گوشمالی ها ز دست خویش قانون می کشد ۵

عاشق مفلس ندارد قدر پیش گلرخان
از چمن خود را نسیم صبح بیرون می کشد ۶

عشق هر جا کاسه در گردش درآرد سیدا
از دل خم جای می عقل فلاطون می کشد ۷