خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر به موضوعاتی مانند عشق، دیوانگی عاشقان، غفلت انسانها از یاد مرگ و معاد، و تضاد بین عقل و عشق میپردازد. شاعر از تشبیهات زیبایی مانند شعله و پروانه، شمع و ماتمخانه استفاده کرده است تا حالات عاشقانه و سوزناک را به تصویر بکشد. همچنین، اشارهای به وسوسههای دنیوی و رفتارهای نابخردانه انسانها دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارههای پیچیده و مضامین فلسفی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی اشارات به مفاهیم مانند مرگ و وسوسه ممکن است نیاز به بلوغ فکری برای درک مناسب داشته باشد.
شماره ۲۳۶ - شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه اند
شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه اند
پیش شمع روی او چون شمع ماتمخانه اند ۱
عشقبازان مو به مو دانند حال تیره ام
سینه چاکان روشناس زلف همچون شانه اند ۲
دست اگر یابند به چشمان یکدگر را می خورند
اهل عالم صورت دیوار را همخانه هند ۳
غافلان را می برد از جای اندک وسوسه
سر به بالین ماندگان محتاج یک افسانه اند ۴
بی خودند از یاد محشر سیدا فرزانگان
عاقلان در فکر کار خویشتن دیوانه اند ۵
پیش شمع روی او چون شمع ماتمخانه اند ۱
عشقبازان مو به مو دانند حال تیره ام
سینه چاکان روشناس زلف همچون شانه اند ۲
دست اگر یابند به چشمان یکدگر را می خورند
اهل عالم صورت دیوار را همخانه هند ۳
غافلان را می برد از جای اندک وسوسه
سر به بالین ماندگان محتاج یک افسانه اند ۴
بی خودند از یاد محشر سیدا فرزانگان
عاقلان در فکر کار خویشتن دیوانه اند ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۵ - زلف با خال لبش تلقین ایمان میکند
گوهر بعدی:شماره ۲۳۷ - در محبت طفل اشکم گوهر دل می شود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.