شماره ۱۷۲ - روزی که دام زلف تو در تاب می شود

روزی که دام زلف تو در تاب می شود
مژگان به چشم صید رگ خواب می شود ۱

گر بگذری به وقت نماز از نماز گاه
آغوش ها گشاده چو محراب می شود ۲

هنگام خط شکسته شود دست و پای خال
افتاده دزد در شب مهتاب می شود ۳

از پنبه سنگ بر دهنش دم به دم زنند
هر شیشه یی که صرف می ناب می شود ۴

شیر و شکر به سفره دنیا پرست نیست
هر جا خسیست روزیی گرداب می شود ۵

خود را اگر به سایه ابرو کشد چو سرو
شمشیر خوب تیغ سیه تاب می شود ۶

از مرگ چاک ها به گریبان آدمیست
بر جان خاک رخنه ز سیلاب می شود ۷

خون جوش می زند ز لب خشک ساحلم
هر تشنه یی که در طلب آب می شود ۸

این بی قراریی که تو را هست سیدا
آخر دل تو چشمه سیماب می شود ۹