شماره ۱۵۴ - تا هوایت بر سر باد صبا افتاده است

تا هوایت بر سر باد صبا افتاده است
برگ گل در کوچها چون نقش پا افتاده است ۱

تا نگارین پنجه را کردی ز خون آفتاب
ماهرویان را حنا از دست و پا افتاده است ۲

زرد رویی می کشم هر روز از دون همتان
برگ کاه من به دست کهربا افتاده است ۳

در چمن بال و پر قمری به یاد مقدمت
بر زمین مانند نقش بوریا افتاده است ۴

ماهرویان سرمه را سنگ فلاخن کرده اند
گوشه چشم تو تا بر توتیا افتاده است ۵

داغ دل را می کنم هر دم سراغ از لاله زار
این زر از جیبم نمی دانم کجا افتاده است ۶

از من آن نوخط ندارد چون قلم بیگانگی
بر سخن از بس که طبعش آشنا افتاده است ۷

مدتی شد راستی از قامت من رفته است
روزگاری شد ز دستم این عصا افتاده است ۸

کی خلاصی یابد از دوران دلم ای سیدا
دانه من در گلوی آسیا افتاده است ۹