خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند عشق، صبر، رنج، و تحمل سخن میگوید. شاعر از آتش به عنوان نماد درد و عشق استفاده کرده و به مضامینی مانند توکل، تغافل، و اضطراب اشاره میکند. فضای کلی شعر، حزنآلود و پر از اشتیاق است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای بهکاررفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
شماره ۱۳۹ - بی تو در گلشن مرا فریاد بلبل آتش است
بی تو در گلشن مرا فریاد بلبل آتش است
گربه گل اخگر است و خنده گل آتش است ۱
نشکند از سایه گردون کسی را تشنگی
می نماید آب اما زیر این پل آتش است ۲
برق در دنبال دارد آه من ای باغبان
سنبلستان مرا در بیخ سنبل آتش است ۳
زانوی آسایش از خلوت نشینان برده اند
گوشه گیران با دامان توکل آتش است ۴
صبر و بی تابی به کوی عشق دشت کربلاست
اضطراب اینجا سرابست و تحمل آتش است ۵
انتهایی نیست اعضای مرا در سوختن
بر سرم ای شمع از سودای کاکل آتش است ۶
سیدا تکرار سایل اهل همت را بلاست
از کریمان گوشه چشم تغافل آتش است ۷
گربه گل اخگر است و خنده گل آتش است ۱
نشکند از سایه گردون کسی را تشنگی
می نماید آب اما زیر این پل آتش است ۲
برق در دنبال دارد آه من ای باغبان
سنبلستان مرا در بیخ سنبل آتش است ۳
زانوی آسایش از خلوت نشینان برده اند
گوشه گیران با دامان توکل آتش است ۴
صبر و بی تابی به کوی عشق دشت کربلاست
اضطراب اینجا سرابست و تحمل آتش است ۵
انتهایی نیست اعضای مرا در سوختن
بر سرم ای شمع از سودای کاکل آتش است ۶
سیدا تکرار سایل اهل همت را بلاست
از کریمان گوشه چشم تغافل آتش است ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸ - دور آن رخسار و جور آسمان خواهد گذشت
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰ - تا در آغوش گلستان من آن سرو قد است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.