شماره ۶۰ - هر شب از یادت منور می کنم کاشانه را

هر شب از یادت منور می کنم کاشانه را
گردباد آه می سازم چراغ خانه را ۱

می کند عشاق را سنگ فلاخن کوی تو
جوش سودای تو گرداند سر دیوانه را ۲

تا به زلفت ره نیابد دست غماز نسیم
می کنم خار سر دیوار کویت شانه را ۳

ساغر ما را زدی چون لاله بر خاک سیاه
کرده چشم باده نوشت سرمه دان پیمانه را ۴

ای فلک بر روزیی ما تنگ چشمی ها مکن
سهل باشد از دهان مور بردن دانه را ۵

کلک خود را بعد از این در زیر سر نه سیدا
متکای خویش کن شاخ گل افسانه را ۶