شماره ۲۹ - حرص افزون می شود از مرگ ما افلاک را

حرص افزون می شود از مرگ ما افلاک را
می شمارد دام رزق دیده خود خاک را ۱

دشمنی با سرکشان کردن سر خود خوردن است
زیر دست شعله سازد صف کشی خاشاک را ۲

پا ز حد بیرون نهادن قطع پیوند خود است
دست کوته می کند ناخن درازی تاک را ۳

از مزارم سبزه همچون بال قمری سر کشد
چون گذر افتد به خاکم سرو آن بی باک را ۴

برد هوشم را خیال جلوه مستانه اش
نشاء می چون بلند افتد برد ادراک را ۵

شبنم از همدوشی گل محرم خورشید شد
سر به گردون می رساند حسن چشم پاک را ۶

سیدا تا در کنار شانه آمد زلف او
آرزوها گشت پیدا سینه های چاک را ۷