شماره ۲۴ - کوه پهلو بر زمین ماند ز بار درد ما

کوه پهلو بر زمین ماند ز بار درد ما
چرخ را سازد مشبک تیر آه سرد ما ۱

کهربا خود را نهان سازد به زیر برگ کاه
گر بگیرد پرده از رخسار رنگ زرد ما ۲

فوطه زاری شود در باغ طوق قمریان
گر رود سوی گلستان سرو یکتا گرد ما ۳

هستی ما خاکساران را شود اسباب عیش
روشن است امروز چشم گردباد از گرد ما ۴

شیوه چرخ ستمگر دایما عاجز کشیست
الحذر ای دوستان از دشمن نامرد ما ۵

سیدا ما را نباشد تحفه یی غیر از نیاز
دست وایی ما بود امروز راه آورد ما ۶