خلاصه و رده‌بندی سنی
14+
متن بالا یک شعر کهن فارسی است که به زیبایی‌های بهار و تأمل در طبیعت می‌پردازد. شاعر از سبزه و بهار سخن می‌گوید و مخاطب را به تفکر در مورد چگونگی این پدیده‌های طبیعی دعوت می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به مقایسه و قیاس دارد که نشان‌دهنده‌ی تفکر عمیق شاعر است.
این شعر به دلیل استفاده از زبان کهن و مفاهیم عمیق فلسفی و طبیعی، برای کودکان قابل درک نیست. نوجوانان و بزرگسالان با دانش زبانی و تفکر انتزاعی بالاتر می‌توانند از زیبایی‌ها و مفاهیم آن بهره‌مند شوند.
شمارهٔ ۴۷ - به شاهد لغت فاژ،بمعنی دهان دره
قیاس . . . ش چگونه کنم بیا و بگوی
ایا گذشته بشعر از بیانی و بوالحر ۱
اگر ندانی بندیش تا چگونه بود
که سبزه خورده بفاژد بهار گه اشتر ۲
ایا گذشته بشعر از بیانی و بوالحر ۱
اگر ندانی بندیش تا چگونه بود
که سبزه خورده بفاژد بهار گه اشتر ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۴۶ - به شاهد لغت جخش، بمعنی علتی که از گلو مانند بادنجان برآید و درد نکند و اگر ببرند بیم هلاکت باشد و اکثر مردم گیلان و فرغانه را باشد
گوهر بعدی:شمارهٔ ۴۸ - به شاهد لغت اژدر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
