شمارهٔ ۸۹ - در غزل است

هر کو چو تو دلستان ندارد
خورشید شکر فشان ندارد ۱

از دست غم عشق تو جانا
آن جان ببرد که جان ندارد ۲

مشکی که ز شب پدید گردد
جز زلف تو ترجمان ندارد ۳

مرغی که ز آفتاب زاید
جز حسن تو آشیان ندارد ۴

خورشید چو روی تو از آن نیست
کز زلف تو سایه بان ندارد ۵

دادی به غلامی تو اقرار
مسکین چه کند زبان ندارد ۶

هر چند چو سیمرغ وصالت
نامیست که خود نشان ندارد ۷

یک کنج نماندست که دروی
صد بنده به رایگان ندارد ۸

بستان رخت بر چمن لهو
جز عارضت ارغوان ندارد ۹

باران غمم ز بام اندوه
الا مژه ناودان ندارد ۱۰

در عشقم گوشمال دادی
شاید، که ادب زیان ندارد ۱۱

کم دار قوام سیم باری
دانی که قوامی آن ندارد ۱۲