شمارهٔ ۵۲ - در غزل است

ای در دل عاشقان تو درد
و ای چهره دوستان تو زرد ۱

از جمله عاشقان منم طاق
وز باره نیکوان توئی فرد ۲

سر برزند از غم تو هر شب
از برج دلم ستاره درد ۳

تا چند ره تو بایدم رفت
تاچند غم تو بایدم خورد ۴

یک روز برم نیائی آخر
ای عشوه فروش ناجوانمرد ۵

وقت تو عزیز باشد ای جان
خلوت نتوان ز تو طلب کرد ۶

در حجره عاشق آی و منشین
بر پای سلام کن و برگرد ۷

هر چند که کودکی و نادان
چون طیره دهی مرا زهی مرد ۸

بد مهر کسی و بی محابا
کز مرد همی برآوری گرد ۹

فرزند که بودی از که زادی
گوئیت کدام دایه پرورد ۱۰

درد او جفا تو از قوامی
بی مهره به مهر برده ای نرد ۱۱