شماره ۷ - ای که شب را به غمت اخترش از دیده چکید

ای که شب را به غمت اخترش از دیده چکید
صبح در ماتم تو برتن خود جامه درید ۱

تنگتر شد زقفس بر دل ما دهر فراخ
مرغ روحت چو سوی گلشن فردوس پرید ۲

شد بچشم پدر از فرفت تو روزسیاه
گشت دور از پسر ار دیده یعقوب سپید ۳

اف بر این چرخ مشعبد که خلاف معروف
آخر ازکین بگل اندوه جمال خورشید ۴

نه شگفت از اثر کالبد نورس تو
که همی غنچه بروید زگلت جای خوید ۵

گفت اندر پی تاریخ وفاتت جیحون
مهی از بزم صدارت سوی فردوس چمید ۶