خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت‌ها از احساس تنهایی و مهجوریت خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود نزدیکی به دیگران، همچنان از جامعه دور افتاده است. او به کمبود بیننده و حمایت اشاره می‌کند و خود را مانند عصایی می‌داند که به کمک کوران نیاز دارد.
مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری دارد.
شماره ۱۱۲ - عمری شده تا ز خیل مهجورانیم
عمری شده تا ز خیل مهجورانیم
نزدیک نشسته‌ایم و از دورانیم ۱
بیننده ز بس کمست، مانند عصا
محتاج به دستگیری کورانیم ۲
نزدیک نشسته‌ایم و از دورانیم ۱
بیننده ز بس کمست، مانند عصا
محتاج به دستگیری کورانیم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۱ - ما خاک وجود خویش را زر نکنیم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۳ - رمزی ز قضا و قدرت می‌گویم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
