غزل ۱۶۸ - آنکس که دامن از پی کین تو بر زند

آنکس که دامن از پی کین تو بر زند
بر پای نخل زندگی خود تبر زند ۱

گر کوه خصمی تو کند انتقام تو
آن تیغ را به دست خودش بر کمر زند ۲

از لشکر توجه تو کمترین سوار
تازد برون و یکتنه بر سد حشر زند ۳

قهر تو چون بلند کند گوشهٔ کمان
هر تیر را که قصد کند بر جگر زند ۴

شکر خدا که خصم ترا بر جگر نشست
آن تیرها که خواست ترا بر سپر زند ۵

مرغی کز آشیانهٔ خصم تو بر پرید
الا به خون خود نتواند که پرزند ۶

تودر گلو فشاری خصمی و جان او
در بند فرجه‌ایست که از تن به در زند ۷

مطرب به بزم خواند عدویت چه غافلست
گو کس روانه کن که در نوحه گر زند ۸

در راه سیر کوکب اقبال تو سپهر
در دیدهٔ ستارهٔ بد نیشتر زند ۹

فتحی نموده‌ای دگر از نو که بر فلک
اقبال طبل نصرت و کوس ظفر زند ۱۰

وحشی کجاست منکر او تا چو دیگران
خود را به تیغ قهر قضا و قدر زند ۱۱