خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، عاشقانه و اخلاقی است که به زیبایی‌های ظاهری و باطنی، وعده‌های عاشقانه، انتقاد از عیب‌جویی دیگران و صبر در عشق اشاره دارد. همچنین، از بی‌وفایی و سوختن در آتش غم سخن می‌گوید.
مفاهیم عمیق عاشقانه و اخلاقی این شعر نیاز به درک و تجربهٔ بالاتری دارد و ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۷۰۶ - در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی
در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی
چون بند قبا باز کنی طرفه بهشتی ۱
هر کس که کند عیب کسی عیب سرشت است
جز زشت به آیینه که گفتست که زشتی! ۲
گفتی بهلم، روزی بوسی لب لعلم
این وعده مرا جان بلب آورد و نهشتی ۳
مهری که نداری به کسی چشم چه داری
در مزرعه آن دانه طمع دار که کشتی ۴
فیّاض دریغ از تو که خامی، چه توان کرد!
در آتش غم سوختی اما نبرشتی ۵
چون بند قبا باز کنی طرفه بهشتی ۱
هر کس که کند عیب کسی عیب سرشت است
جز زشت به آیینه که گفتست که زشتی! ۲
گفتی بهلم، روزی بوسی لب لعلم
این وعده مرا جان بلب آورد و نهشتی ۳
مهری که نداری به کسی چشم چه داری
در مزرعه آن دانه طمع دار که کشتی ۴
فیّاض دریغ از تو که خامی، چه توان کرد!
در آتش غم سوختی اما نبرشتی ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۰۵ - سخت بی‌مهر و جفا پیشه و پر فن شده‌ای
گوهر بعدی:شماره ۷۰۷ - جدا از من بهر کس خواستی مهر و وفا کردی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
