شماره ۶۰۹ - جدا ز طرّة تابیدة تو می‌تابیم

جدا ز طرّة تابیدة تو می‌تابیم
به یاد لعل تو خونین جگر چون عنّابیم ۱

از آن چو موج نبینیم روی ساحل را
که پا شکستة دریانشین چو گردابیم ۲

همیشه در شب غم با خیال مهرویان
فسرده خاطر و روشن روان چو مهتابیم ۳

ز خاک فقر و فنا سرمه‌ای نمی‌بخشند
به ما که چشم سیه کردگان اسبابیم ۴

به ما ز نشئة چشمش فسانه‌ای گفتند
شد آفتاب قیامت بلند و در خوابیم ۵

چگونه ره کند آرام در طبیعت ما
که در نسب ز گرو بردگانِ سیمابیم ۶

فریب بستر راحت اثر چگونه کند
به ما که زخمِ ضرر خوردگان سنجابیم ۷

گمان صبر و ثبات از سرشت ما دور است
که در کشاکش تخمیرِ آتش و آبیم ۸

به راه میکده پنهان چه می‌روی فیّاض
فقیه مدرسه داند که ما ازین بابیم ۹