شماره ۵۷۶ - چه افتم که خود آفت‌فزای خویشتنم

چه افتم که خود آفت‌فزای خویشتنم
همه بلای من و من بلای خویشتنم ۱

به باغ دهر ز بیم گزند هر ناکس
همیشه دشمن نشو و نمای خویشتنم ۲

اگر چه خاک رهم جمله بر سر خویشم
وگر چه خارم لیکن به پای خویشتنم ۳

مرا نه شکوه ز دشمن نه رنجشی از دوست
که پایمال جفا از وفای خویشتنم ۴

هزار مرحله طی گرچه شد رهم فیّاض
ولی ز دوری منزل به جای خویشتنم ۵