شماره ۵۲۵ - تا چند ز بیداد تو خونین جگر افتم

تا چند ز بیداد تو خونین جگر افتم
چون نقش پی خویش به هر رهگذر افتم ۱

از جور تو نزدیک بدان شد که سراپای
خون گردم و یک قطره ز مژگان تر افتم ۲

در دیده اگر جای دهد خصم عذابست
آن به که رقیبان ترا از نظر افتم ۳

تا ره به سرا پردة سیمرغ توان یافت
چون پرتو خورشید چرا دربدر افتم! ۴

وقت است که چون غنچه ز ابرام تو فیّاض
از پیرهن تنگ صبوری به در افتم ۵