شماره ۴۷۸ - آن غنچه که کس هیچ ندیدست دهانش

آن غنچه که کس هیچ ندیدست دهانش
جز تاب کمر نیست کمربند میانش ۱

ما سرو ندیدیم که گل بار برآرد
از چشمة گل آب خورد سرو روانش ۲

نشکسته طلسم غضبش غیر تبسّم
نگشوده به جز خنده معمّای دهانش ۳

صد نکتة باریک‌تر از موی برآید
چون مو به زبان قلم از وصف میانش ۴

حرمان ابد قسمت ما گشت وگرنه
بوسید تبسم دهن و خنده لبانش ۵

خون دو جهان ریخته وین طرفه که هرگز
دستی نگرفتست سرِ راهِ عنانش ۶

رسوا نگه ماست و گرنه نتوان یافت
در شهر نگاهی که نباشد نگرانش ۷

بار ستم بوسه محبّت نپذیرد
بر چهرة نازی که نگاهست گرانش ۸

از کثرت ره حیرت رهرو شود افزون
گم گشته ز بس پر شده در دهر نشانش ۹

فیّاض چه مرغیست ندانم که نکردست
جز گوشة ابروی، کسی فهم زبانش ۱۰