شماره ۳۸۸ - آهم سحر چو از دل رنجور شد بلند

آهم سحر چو از دل رنجور شد بلند
تا جیب آسمان ز زمین نور شد بلند ۱

آسان مگیر نالة زار مرا به گوش
کاین دود دل ز سینه به صد زور شد بلند ۲

در زیر پرده نشتر صد درد می‌خورد
این خون نغمه کز رگ طنبور شد بلند ۳

در مجلس تو ما به چه رو سربرآوریم
خورشید در حوالیت از دور شد بلند ۴

عاشق نظاره در دل هر سنگ می‌‌کند
آن آتشی که از شجر طور شد بلند ۵

نام کسی به کوی فنا گم نمی‌شود
بر دارِ نیستی سر منصور شد بلند ۶

فیّاض انتظار قیامت چه می‌کشی!
اینک ز سینه طنطنة صور شد بلند ۷