شماره ۳۳۳ - دلم شبی که خیال ترا نشیمن شد

دلم شبی که خیال ترا نشیمن شد
چو آفتاب مرا داغ سینه روشن شد ۱

کدام شمع کند خانه روشنم بی‌تو!
مرا که پرتو خورشید دود روزن شد ۲

به منع گریه به چشم تر آستین چه نهم
کنون که راز دلم رو شناس دامن شد ۳

ز بس که سنگ ملامت زدند و تاب آورد
دلِ چو شیشه من رفته رفته آهن شد ۴

چه رشحه از مژه دادی به کشت غم فیّاض؟
که دانه خوشه برآورد و خوشه خرمن شد ۵