غزل ۱۲۴ - خوش آن نیاز که رفع حیا تواند کرد

خوش آن نیاز که رفع حیا تواند کرد
نگاه را به نگاه آشنا تواند کرد ۱

خوش آن نگاه که در آشنایی اول
شروع در سخن مدعا تواند کرد ۲

خوش آن غرور که وام دو صد جواب سلام
به یک کرشمهٔ ابرو ادا تواند کرد ۳

خوش آن ادا که هزاران هزار وعده ناز
به نیم جنبش مژگان روا تواند کرد ۴

خوش آن فریب که در عین تیغ راندنها
علاج دعوی صد خونبها تواند کرد ۵

خوش است طرز اداهای خاص با وحشی
خوش آن که پیروی طرز ما تواند کرد ۶