شماره ۲۱۷ - غنچه را دور از لب لعلت دل از گلشن گرفت

غنچه را دور از لب لعلت دل از گلشن گرفت
بی‌رخت گل، گونه از رخسار زرد من گرفت ۱

کاشکی یک لحظه سودای مرا کردی علاج
آنکه از بادام چشمم سال‌ها روغن گرفت ۲

چهره در خون شست او هم گرچه خون من بریخت
تیغ بیداد ترا دیدی که خون من گرفت؟ ۳

می‌نهادم سر به صحرا موج اشکم پا ببست
می‌شدم بیرون ز عالم گریه‌ام دامن گرفت ۴

ابرُوَش از کشتنت فیّاض شکّی طرفه داشت
عاقبت خون ترا تیغ که در گردن گرفت؟ ۵

تا طبع باده گرمی آن تندخو گرفت
نتوان ز بیم آبله دست سبو گرفت ۶

دام هزار سلسله می‌‌خواست روزگار
زلف کجت به عهدة یک تار مو گرفت ۷

زاهد اگر ز دست تو گیرد پیاله‌ای
نتوان پیاله را دگر از دست او گرفت ۸

کم ناله زان شدم که ز طغیان خون دل
چون شیشة پرم نفس اندر گلو گرفت ۹

فیض خط پیاله کم از خط یار نیست
فیّاض می مگر زلش رنگ و بو گرفت! ۱۰