غزل ۱۰۷ - تو منکری ولیک ، به من مهربانیت

تو منکری ولیک ، به من مهربانیت
می‌بارد از ادای نگاه نهانیت ۱

میرم به ملتفت نشدن های ساخته
وان طرز بازدیدن و تقریب دانیت ۲

یک خم شدن ز گوشهٔ ابروی التفات
آید برون ز عهدهٔ صد سر گرانیت ۳

نازم کرشمه را که صدم نکته حل نمود
بی‌منت موافقت و همزبانیت ۴

شادی التفات تو کارم تمام کرد
بادا بقای عمر تو و زندگانیت ۵

ای شاهباز دوری ما از تو لازمست
گنجشک را چه زهرهٔ هم آشیانیت ۶

جنبیدت این هوس ز کجا ای نهال لطف
کی اوفتاد رغبت میوه فشانیت ۷

من از کجا و این همه نوباوهٔ امید
یارب که بر خوری ز درخت جوانیت ۸

شاخ گلی کجاست بدین پاک دامنی
بیهوده سالها نکنم باغبانیت ۹

صد نوبهار را ز تو آبست و رنگ و بو
دارد خدا نگاه ز باد خزانیت ۱۰

وحشی پیاله گیر که دیگر حریف تست
کز خم به شیشه رفت می شادمانیت ۱۱