این شعر عاشقانه و عرفانی از مفاهیمی مانند عشق، جنون، وفاداری، و جستجوی حقیقت سخن می‌گوید. شاعر از عشق پر شور و تأثیرات آن بر روح و روان انسان می‌سراید و با استفاده از استعاره‌هایی مانند لیلی و مجنون، جیحون، و خضر، به بیان احساسات عمیق و پیچیده می‌پردازد. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیم فلسفی مانند افلاطون و خضر وجود دارد که بر بعد عرفانی متن تأکید می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و واژگان ادبی سطح بالا، فهم آن را برای سنین پایین‌تر دشوار می‌کند.
شماره ۵۱ - گر کشم بر رخ دریا مژة پرخون را
غوطه‌ها در عرق شرم دهم جیحون را ۱
عجب از جاذبة عشق که از یکرنگی
طوق لیلی نکند سلسلة مجنون را ۲
رتبة کوهکن این بس که کشیدست بدوش
در وفا یک دو قدم غاشیة گلگون را ۳
بلد راه جنون نقش پی مجنون است
خضر از ره نبرد گمشدة هامون را ۴
خونبها یافت کسی کاب دم تیغ تو خورد
این هوس تشنه به خون کرده دل پر خون را ۵
همچو پروانه به گرد سر خود گرداند
شعلة آه دل سوخته‌ام گردون را ۶
ظاهرم آینه صورت باطن شده است
شاهد حال درون ساخته‌ام بیرون را ۷
طرفه نعم‌البدلی یافته خم جا دارد
که فراموش کند صحبت افلاطون را ۸
این همه نکتة سر بسته که در نامة تست
هم تو فیّاض مگر فهم کنی مضمون را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
