بخش ۶ - در آفرینش ماه

چراغ است مر تیره شب را بسیچ
به بد تا توانی تو هرگز مپیچ ۱

چو سی روز گردش بپیمایدا
شود تیره گیتی بدو روشنا ۲

پدید آید آنگاه باریک و زرد
چو پشت کسی کو غم عشق خورد ۳

چو بیننده دیدارش از دور دید
هم اندر زمان او شود ناپدید ۴

دگر شب نمایش کند بیشتر
ترا روشنایی دهد بیشتر ۵

به دو هفته گردد تمام و درست
بدان باز گردد که بود از نخست ۶

بود هر شبانگاه باریکتر
به خورشید تابنده نزدیکتر ۷

بدینسان نهادش خداوند داد
بود تا بود هم بدین یک نهاد ۸