غزل ۹۱ - پر گشت دل از راز نهانی که مرا هست

پر گشت دل از راز نهانی که مرا هست
نامحرم راز است زبانی که مرا هست ۱

با کس نتوان گفتن و پنهان نتوان داشت
از درد همین است فغانی که مرا هست ۲

ای دل سپری ساز ز پولاد صبوری
با عربده سخت کمانی که مرا هست ۳

مشهور جهان ساخت بر آواز عزیزش
در کوی تو رسوای جهانی که مرا هست ۴

بادیست که با بوی تو یک بار نیامیخت
این محرم پیغام رسانی که مرا هست ۵

محروم کن گردنم از طوق دگرهاست
از داغ وفای تو نشانی که مرا هست ۶

یک خندهٔ رسمی ز تو ننهاده ذخیره
این چشم به حسرت نگرانی که مرا هست ۷

زایل نکند چین جبین و نگه چشم
بر لطف نهان تو گمانی که مرا هست ۸

وحشی تو بده جان که نیاید به عیادت
این یار خوش قاعده دانی که مرا هست ۹