خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
شاعر در این شعر از دو چشم خود که مانند آبگیر هستند و همیشه جاری‌اند، سخن می‌گوید. او به بچه رختشوی (گازر) اشاره می‌کند که روی صورتش خورشید می‌تابد و امید به آب و خورشید دارد. شاعر آرزو می‌کند که رختشوی تا زمانی که لباس‌ها سفید شوند، زنده بماند.
این شعر دارای مفاهیم نمادین و ادبی است که ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژه‌های قدیمی و سبک شعری کلاسیک، فهم آن را برای گروه‌های سنی پایین‌تر دشوار می‌کند.
شماره ۴۰ - گازر بچه ای بروی رخشان خورشید
گازر بچه ای بروی رخشان خورشید
دو چشم من آب گیر دارد جاوید ۱
زیرا که بآبست و بخورشید امید
مرگازر را تا بشود جامه سپید ۲
دو چشم من آب گیر دارد جاوید ۱
زیرا که بآبست و بخورشید امید
مرگازر را تا بشود جامه سپید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۹ - ای یار تبیره زن بایسته چو جان
گوهر بعدی:شماره ۴۱ - درزی بچه در رنگ زری آویزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
