خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از احساس ناتوانی خود در نشان دادن خرد و بزرگی به دیگران سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که با وجود تلاش برای فشردن دیگران به سوی بزرگی، خود را در میان آن‌ها کوچک می‌بیند و از این وضعیت اظهار تأسف می‌کند.
متن دارای مضامین عرفانی و احساسی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شمارهٔ ۱۶ - مهتران
هرکه را تا به . . . ایه بفشردم
آسمان مهتری بدو بسپرد ۱
همه تازان من بزرگ شدند
من نمایم بچشم ایشان خرد ۲
ای دریغا که می نه بتوانم
خویشتن را یکی به . . . ون دربرد ۳
آسمان مهتری بدو بسپرد ۱
همه تازان من بزرگ شدند
من نمایم بچشم ایشان خرد ۲
ای دریغا که می نه بتوانم
خویشتن را یکی به . . . ون دربرد ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۵ - زن سعد
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۷ - علی بن ناصر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
