این شعر با زبانی طنزآمیز و گاه تند به توصیف و هشدار درباره ریش پسران می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر مختلف مانند "ناری پسرا ریش"، "کار کبش موی" و "گرمابه"، مضامینی مانند ترس از پیامدهای منفی ریش، درد و رنج مرتبط با آن و توصیه به اصلاح آن را بیان می‌کند. در پایان، شعر با امید به روزی که ریش برداشته شود، پایان می‌یابد.
این شعر دارای لحنی تند و برخی تصاویر نسبتاً خشن (مانند "برکن بسر ناخن تیز از دل بیرحم") است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد. همچنین، درک کامل طنز و انتقاد اجتماعی موجود در متن ممکن است به بلوغ فکری بیشتری نیاز داشته باشد.
شمارهٔ ۱۹ - ای شادی روزی که برآری پسرا ریش
تا نفکندت در غم و زاری پسرا ریش ۱
کار کبش موی یگانه کن از آن پیش
کانبوه فرود آید و کاری پسرا ریش ۲
بر گرد زنخدان تو، ناکشته بروید
هرچند که بدروی و نگاری پسرا ریش ۳
برکن بسر ناخن تیز از دل بیرحم
از بیخ دو تاری و سه تاری پسرا ریش ۴
با حیش بگرمابه رو و روی بدان خار
تا چون علم ناصری آری پسرا ریش ۵
آخر گرمابه چه خاری زنخ از حیش
از شانه بدهلیز بخاری پسرا ریش ۶
این هست بر آن قافیه شعر جمالی
ای شادی روزی که برآری پسرا ریش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
