شمارهٔ ۶ - ای کودکان

. . . ر من ای کودکان ز کار فرو ماند
زار بگریم بر او که زار فرو ماند ۱

. . . ر نگویم ز کار ماند، چگویم
رستم دستان ز کار زار فرو ماند ۲

. . . ر نبد، شیر بد که از فزع او
شیر شکاری بمرغزار فرو ماند ۳

سال برآمد مرا به پنجه و او را
پنجه فرو ریخت، وز شکار فرو ماند ۴

بود مرا خر زه ای چنانکه نیارست
خر بمری پیش او ز هار فرو ماند ۵

ماده خری تنگ بسته را بنهادم
چنبر بگسست و در نوار فرو ماند ۶

باز بر آنگونه سست گشت که گوئی
ماده خری زیر تنگ بار فرو ماند ۷

کره سوی ماده خر برد ببیابان
مژده که آن کنگ خر فشار فرو ماند ۸

آنکه سر از نیفه برفروخت چو برخاست
خفت و سر از پاچه ازار فرو ماند ۹

آنکه ز بیگانگان نفیر برآورد
اکنون از خفت و خیز یار فرو ماند ۱۰

رنج میان پای کف و . . . ن و . . . س از وی
خاست که از کار هر چهار فرو ماند ۱۱

دل نکنم تنگ از آن سبب که در اینکار
بهتر ازین کس دو صد هزار فرو ماند ۱۲