شمارهٔ ۱۰ - عشق و بهار

عشق و بهار و فرقت یار و تن نزار
آورده اند بر دل من کار و صعب کار ۱

تیمار دوست با من و از من بریده اوست
هجران یار با من و از من گسسته یار ۲

فصل بهار با من نازک چو برگ گل
لشگر برون زدم چو گل سرخ در بهار ۳

تا کامکار گردم بر دشمنان ملک
یکسو شدم ز برگ گل سرخ کامگار ۴

هنگام گل ز لعبت گلرخ جدا شدم
در دیده ی وصال خلیدم ز هجر یار ۵

بر اختیار خلق نه بر اختیار خویش
بهر صلاح خلق سفر کردم اختیار ۶

جستند خلق رنج من از مهربان خویش
من رنجشان کشیدم و بر خود نهاده بار ۷

رنجیست اینکه چون به حقیقت نگه کنم
ناز است و راحت از پس این رنج بی شمار ۸

ای گلبن نشاط دل من به فضل کن
بی من مباش تازه و بر گل مکن کنار ۹

تا من چو از سفر برسم از رخان تو
بر گل کنم کنار خود ای چون گل بهار ۱۰