شماره ۱ - بسته ام باز، به پیمانهٔ می پیمان را

بسته ام باز، به پیمانهٔ می پیمان را
تا ز پیمانهٔ می تازه کنم ایمان را ۱

جز دل من که زند، یک‌تنه بر آن خم زلف
کس ندیده‌ست که گو لطمه زند چوگان را ۲

دل ربودی ز من و جان به تو خواهم دادن
منّت از بخت کشم چون بسپارم جان را ۳

دید تا چاه زنخدان تو را یوسف دل
برگزید از همه آفاق چه و زندان را ۴

گر رسد دست به آن زلف درازم روزی
مو به مو شرح دهم با تو شب هجران را ۵

دوش گفتی بطلب هر چه که خواهی از ما
از تو بهتر چه بود تا که بخواهم آن را ۶

گر اشاره ز لبت هست که جان باید داد
پیش مرجان تو قدری نبود مر جان را ۷

به جحیمم مبر ای دوست که از همّت عشق
رشک فردوس به یاد تو کنم نیران را ۸

گر به جنّت بروم باز تو را می جویم
طالب دوست «وفایی» چه کند رضوان را ۹