بند دوازدهم - ای شهیدی که نشاید غمت ازیاد رود

ای شهیدی که نشاید غمت ازیاد رود
گرچه این خاک وجودم همه بر باد رود ۱

ماجرای غمت ار بگذرد اندر آفاق
تا به افلاک همی ناله و فریاد رود ۲

محض رفتن به جنان مایه ی شادی نبود
گر کسی سوی جنان با تو رود شاد رود ۳

زان کنم این همه فریاد گه هرگز به جهان
نشنیدم به کسی این همه بیداد رود ۴

دل زغم سوزد و شاد است از این سوز، آری
عشقت آنجا که رود تفرقه ز اضداد رود ۵

در بهشتم غم بی آبی ات از دل نرود
گر رود خود نه گمانم که زبنیاد رود ۶

آب از حنجر خشک تو چه فولاد چشید
تا به حشر آب غم از چشمه ی فولاد رود ۷

خسروا، شمّه یی از عشق تو گر گویم فاش
شور شیرین زجهان از سر فرهاد رود ۸

نشود تسلیه ی ماتمت الا، به حضور
این غم از جلوه ی رویت مگر از یاد رود ۹

روز آخر همه را دیده به دست تو بود
گر چه با مغفرت و با کف پرزاد رود ۱۰